Το τραγικό επεισόδιο στις Σέρρες αναδεικνύει για άλλη μια φορά βαθύτερα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας:

-Την έλλειψη ολοκληρωμένων πολιτικών πρόληψης για νέους και για τις οικογένειές τους,

-Τις βαθιές κοινωνικές ανισότητες, και

-Την αποτυχία του κοινωνικού κράτους να ενσωματώσει και να στηρίξει τα παιδιά, και ειδικά εκείνα από ευάλωτα ή αποδιοργανωμένα οικογενειακά περιβάλλοντα.

Η παραβατικότητα ως πολυπαραγοντικό φαινόμενο δεν είναι πρωτίστως ατομική παθολογία ή απλώς «κακή συμπεριφορά», αλλά προϊόν ευρύτερων κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών συνθηκών. Η βία και οι συγκρούσεις μεταξύ νέων, δεν εκκινούν από προσωπικές αντιπαραθέσεις, εκεί εκτονώνονται. Η έλλειψη πρόσβασης σε υποστηρικτικές υπηρεσίες, η φτώχεια, ο αποκλεισμός, το αίσθημα αδυναμίας έκφρασης σε ένα σύστημα που περιθωριοποιεί, θεωρούνται ενδείξεις της δομικής κρίσης της κοινωνίας και όχι μόνο της ατομικής ευθύνης.

Η παραβατικότητα είναι σύμπτωμα κοινωνικής ανισότητας, έλλειψης πρόσβασης σε υποστηρικτικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας και κοινωνικής συνοχής, καθώς και της αποτυχίας των κρατικών πολιτικών να προσφέρουν πρόληψη και φροντίδα.

Η κυβέρνηση εξακολουθεί να αδιαφορεί για τις υποστελεχωμένες ή ακόμη και αστελεχωτες Κοινωνικές Υπηρεσίες στην τοπική αυτοδιοίκηση, για την απουσία ενιαίου συστήματος προστασίας του παιδιού και υποστήριξης της οικογένειας, για την παρουσία μίας/ενός μόνο Κοινωνικής/ού Λειτουργού σε 5 σχολεία, για τη μη σύσταση και στελέχωση των Κοινωνικών Υπηρεσιών στα πρωτοδικεία, για την πλήρη κατάρρευση κάθε ίχνους κοινωνικής συνοχής.

Σε μία κοινωνία που έχει χτυπηθεί αλλεπάλληλα από κρίσεις, λένε ότι το "δημοσιονομικό περιθώριο" δεν επιτρέπει δαπάνες για την εφαρμογή επαρκών μέτρων αντιμετώπισης των υφιστάμενων κοινωνικών προβλημάτων. Την ίδια στιγμή που οι δαπάνες για πολεμικό εξοπλισμό σχεδόν διπλασιάζονται, ενώ παράλληλα η χώρα μας βρίσκεται στις πρώτες θέσεις της χρηματοδότησης του πολέμου στην Ουκρανία.

Επισημαίνεται ότι το ποσοστό ανεργίας στον κλάδο των κοινωνικών λειτουργών ξεπερνά το 25%, υπερδιπλάσιο από το αντίστοιχο του γενικού πληθυσμού, φανερώνοντας με τον πλέον εμφατικό τρόπο την αδιαφορία των κυβερνητικών πολιτικών να επενδύσουν στην πρόληψη και αντιμετώπιση του φαινομένου.

Η απάντηση στην παραβατικότητα δεν πρέπει να είναι απλώς ποινική καταστολή, αλλά συλλογική υπευθυνότητα για την αλλαγή των συνθηκών που παράγουν αποξένωση και βία, μέσα από κοινοτικές δομές, υποστήριξη οικογενειών, εναλλακτικά εκπαιδευτικά προγράμματα, πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες που να δίνουν νόημα και προοπτική στους νέους.

Απαιτούμε τώρα:

-Αυξήσεις δαπανών για την πρόνοια, την υγεία, την παιδεία, την εκπαίδευση.

-Ανάπτυξη ενός ενιαίου δημόσιου δωρεάν συστήματος προστασίας του παιδιού και υποστήριξης της οικογένειας, με σαφή και ολοκληρωμένα πρωτόκολλα ενεργειών.

-Άμεση σύσταση και λειτουργία διεπιστημονικών σχολικών Κοινωνικών Υπηρεσιών σε κάθε σχολική μονάδα (Ν.Δ. 195/1974 & Π.Δ. 50/1985).

-Άμεση σύσταση και λειτουργία τμημάτων Στήριξης της οικογένειας και προστασίας του παιδιού σε όλους τους Δήμους.

-Άμεση σύσταση και λειτουργία Κοινωνικών Υπηρεσιών σε όλα τα πρωτοδικεία (άρθρο 52 Ν.2447/1996).

-Άμεσες και μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού για τη στελέχωση όλων των Κοινωνικών Υπηρεσιών σε όλο το δημόσιο.

-Μονιμοποίηση των Συμβασιούχων των Κέντρων Κοινότητας, των Δομών Καταπολέμησης της Φτώχειας, του Δικτύου δομών για γυναίκες – θύματα βία, των ΚΔΑΠ-ΜΕΑ, των Αναπληρωτών και του Επικουρικού Προσωπικού.

-Αύξηση των οργανικών θέσεων Κοινωνικών Λειτουργών στους δημόσιους φορείς.

-Αξιοπρεπείς και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.

Εκ του Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας του Συνδέσμου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος (ΣΚΛΕ)